Daily Calendar

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;

Πριν από μερικές μέρες παρακολούθησα μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση των κυρίων Σταύρου Θεοδωράκη (δημοσιογράφος) - Δημήτρη Χαντζόπουλου (σκιτσογράφος), όπου πέραν από την παρουσίαση του νέου πονήματός τους (Αυτό που ζούμε , εκδ. Ποταμός), βγήκε μια αγωνία και ένας προβληματισμός γιαυτό που ζούμε και για το πως φτάσαμε σ' αυτό που ζούμε και τίς πταίει γιαυτό που ζούμε. Ο Σταύρος Θεοδωράκης ξεκινώντας από την σύγκριση ανάμεσα  στις πανέμορφες και πεντακάθαρες πόλεις της Ολλανδίας με τις αντίστοιχες τριτοκοσμικής εικόνας  Ελληνικές, τα περιποιημένα εσωτερικά σπίτια των Ελλήνων σε σχέση με τα δωρικής λιτότητας των Ολλανδών, πρόβαλλε την άποψη οτι οι Έλληνες είμαστε λαός στραμμένος προς την οικογένεια και τους φίλους παρά προς την κοινωνία. Με πρόβλημάτισε όταν μας ανέφερε οτι στα σπίτια των Ολλανδών που μπήκε του προσφέρανε σκέτο νερό, ή κανένα μπισκότο, ή αλλού τίποτε. Αν και δεν θεωρώ οτι είμαστε ένας λαός που σέβεται την δημόσια περιουσία και τον ευρύτερι κοινωνικό περίγυρο - υπάρχουν βέβαια πολλοί λόγοι γιαυτό- εν τούτοις θεωρώ οτι έχουμε και ένα σωρό άλλα προτερήματα και αρετές που θα ήταν κρίμα να τα "πουλήσουμε" για να κερδίσουμε μια ευρωπαϊκή ταυτότητα. Δεν θα γίνουμε ούτε Γερμανοί, ούτε Εγγλέζοι, ούτε Ολλανδοί με όλο το σεβασμό που έχω για κάθε λαό χωριστά. Να μείνουμε έλληνες , αλλά καλοί Έλληνες. Με τις παραδόσεις μας, τα γλέντια μας, τη φιλοξενία μας, την αγάπη για την οικογένεια, το έξω καρδιά, το φιλότιμο, την εφευρετικότητά μας, ακόμη και τις μικρές υπερβολές μας. Δεν θεωρώ οτι είμαστε ο υπερούσιος λαός, γιατί δεν θεωρώ οτι υπάρχει υπερούσιος λαός στον μικρό μας πλανήτη. Έχουμε του κόσμου τα ελαττώματα , άχρηστους πολιτικούς, αδηφάγους μεσάζοντες που πουλάν αέρα κοπανιστό σε καλή τιμή κλπ, κλπ. Αλλά όταν έρθεις φίλε, στο σπίτι μου και δεν μοιρασθώ αυτό που έχω στο τραπέζι μαζί σου, θα αισθανθώ πολύ άσχημα. 
Kasteli_21
Πέρασαν σχεδόν 40 χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες. Με το φίλο μου τον Μ.Κ. πρωτοετείς χημικοί τότε, πήγαμε καλοκαίρι, σε ένα χωριουδάκι του Ρεθύμνου , το Φαράτσι και κάναμε μια βόλτα στα ελάχιστα σπίτια του χωριού. Σε πέντε σπίτια μας κάλεσαν και μας πρόσφεραν ρακή και ότι είχαν από το υστέρημά τους. Στο τελευταίο ήταν ένας λεβεντόγερος με την "κυρά" του και κάθονταν στην αυλή του. Μόλις τον χαιρετήσαμε σηκώθηκε και μας είπε: "Κοπιάστε μωρέ κοπέλια να σας-ε-τρατάρω μια Βενιζελικιά ρακή". Μας πρόσφερε  ρακή, παξιμάδι και ελιές. Συγκινήθηκα. Ήταν οτι ωραιότερο βίωσα εκείνο το Καλοκαίρι του '72. Ακόμη έχω την ασκητική του μορφή  στο μυαλό μου.
Αυτή την εικόνα του Έλληνα την αγαπώ και δεν θέλω να τη χάσω. Λ.Γ.Τ. 
Διάβασα χθές ένα άρθρο της Έλενας Ακρίτα και μου άρεσε. Μου άρεσε πολύ. Προτείνω να το διαβάσετε. Αξίζει.

We are all Greeks? Δεν θα το ’λεγα… της Έλενας Ακρίτα

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ακόμη μια φορά αλλαγές για το Λύκειο και τις εξετάσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ας ελπίσω να βγει κάτι μόνιμο και καλό για την νέα γενιά αν και δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος. Θυμήθηκα ένα περιστατικό που μου έκανε μεγάκλη εντύπωση πριν από 5-6 χρόνια. Είχε έλθει μια ομάδα εκπαιδευτικών και εμπειρογνωμόνων από την Τουρκία στην Κρήτη, προσκεκλημένοι τυ πανεπιστημίου κρήτης για να μελετήσει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και να βγάλει κάποια συμπεράσματα σχετικά με το τί μπορεί να αξιοποιηθεί στην γειτονική Χώρα. Ήρθαν και στο ΕΚΦΕ Ρεθύμνου για ενημέρωση. Μεταξύ τους και ένας τύπος που δεν σου γέμιζε και πολύ το μάτι (θύμιζε λίγο Διονύση Παπαγιανόπουλο) πολύ διακριτικός, που κρατούσε συνέχεια σημειώσεις, ρωτώντας χαμηλόφωνα έναν δικό του Τούρκο εκπαιδευτικό. Στο τέλος ήρθε σεμνά και μας συστήθηκε. Ήταν ο "υπηρεσιακός" Υφυπουργός παιδείας. Αυτός όπως μας εξήγησαν δεν ορίζεται από συγκεκριμένο κόμμα και είναι κατά κάποιο τρόπο ο "θεματοφύλακας" του μακροπρόθεσμου διακομματικού προγραμματισμού στην Εκπαίδευση. έτσι διασφαλίζεται οτι δεν θα γκρεμίζει κάθε κόμμα ότι έχτιζε το προηγούμενο, γιατί υπάρχει μια διακομματική συμφωνία σε βάθος χρόνου. Έτσι εξηγείται γιατί σε πολλά πεδία τρέχουμε και δεν φθάνουμε κράτη που ήταν πολύ πίσω από μας.
Θα μου πείτε οτι εδώ έχουμε πολύ σοβαρότερα που μας απασχολούν, όπως αν μπήκε το παλληκάρι ο Γαβαλάς στη στενή, ποιοι θα είναι οι επίδοξοι σωτήρες που θα δώσουν το φιλί της ζωής στο ΠΑΣΟΚ, αν ο Μελισσανίδης θα αναλάβει τον δικέφαλο, ή αν ο Εφραίμ είναι ήρωας ή απατεώνας.
Τα τραίνα όμως περνούν πολύ γρήγορα και μάλον χαζεύουμε στην αποβάθρα.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ

3761
Φιλοξενεί το ΧΗΜΕΙΟΡΑΜΑ σήμερα μια επιστολή αγωνίας εκπαιδευτικού. Την επιστολή θα μπορούσε να είχε γράψει οποιοσδήποτε εκπαιδευτικός ελληνικού σχολείου. Ξέρετε από τους παχυλά αμειβόμενους, "τεμπέληδες" που κάθονται 4-5 μήνες το χρόνο και δουλεύουν 4 ώρες την ημέρα. Άσε που βγάζουν αγράμματους μαθητές, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Υπουργείου. Και έχουν "μούρη" και διαμαρτύρονται κιόλας. Μωρέ όχι μισθοί Πορτογαλίας, αλλά Ρουμανίας τους χρειάζονται. Άσε που μια καλή σκέψη θα ήταν να εργάζονται 5 χρόνια δόκιμοι αμισθί και μετά βλέπουμε. Πέρα από την ειρωνεία είναι πικρή αλήθεια οτι η όρεξη και το μεράκι δεν αρκούν μόνο. Υπάρχουν και οι πιεστικές ανάγκες ΗΛΙΘΙΟΙ. Νοίκια, εισιτήρια, φόροι, έκτακτες εισφορές, επανέκτακτες επανεισφορές, νερό φαγητό , ανατροφή παιδιών. Από το ψωμί αρχίζει ο Ουρανός που λέει και ο ποιητής.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ

Αυτή είναι η επιστολή που έστειλε εκπαιδευτικός στη Σχολική Σύμβουλο εκπαίδευσης και μάλλον πρέπει να την πάρει αμέσως όλοι οι υπουργοί και οι βουλευτές της χώρας. Ουσιαστικά σε αυτούς απευθύνεται.
Αξιότιμη κυρία ****** (Σχολική Σύμβουλος),
Ονομάζομαι Κ***** Μ******, εργάζομαι στο δημοτικό σχολείου του ***** και διδάσκω στα δύο τμήματα της πέμπτης δημοτικού με το σύστημα της ετεροδιδασκαλίας. Από τα τέσσερα χρόνια που υπηρετώ στην Κρήτη τυχαίνει τα τρία να βρίσκομαι εντός της περιφέρειάς σας, όχι συμπτωματικά καθώς τυγχάνετε της μεγάλης εκτίμησής μου παρακολουθώντας το αξιόλογο και ουσιαστικό έργο σας. Μου ζητήσατε να συμπληρώσω μία φόρμα με τις επιθυμίες μου όσον αφορά τα γνωστικά πεδία στα οποία θα ήθελα να επιμορφωθώ. Με αφορμή αυτήν την αίτηση για τις επιμορφωτικές μου ανάγκες παίρνω την ευκαιρία να σας εκθέσω μερικές από τις σκέψεις μου. Τόσα χρόνια, είμαι βέβαιη, πως έχετε ακούσει μερικές εκατοντάδες ιστορίες μαθητών, θα ήθελα όμως στις επόμενες σειρές να αναγνώσετε και τη δική μου ιστορία. Γνωρίζω πως δε σας αφορά ουσιαστικά, θα σας βοηθήσει όμως να κατανοήσετε πως αισθάνομαι αυτήν την στιγμή όσον αφορά τις επιμορφωτικές μου αυτές ανάγκες.
Πριν από τέσσερα χρόνια, όπως σας προανέφερα, προσγειώθηκα με ένα αεροπλάνο που ξεκινούσε από τη Θεσσαλονίκη στο Ηράκλειο Κρήτης. Παρουσιάστηκα στην πρωτοβάθμια προσπαθώντας να κρύψω τα συναισθήματά μου καθώς άφησα πίσω την οικογένειά μου και τους κοντινούς μου ανθρώπους που με συνόδευαν για μια ζωή. Ήμουνα μόνη σε έναν ξένο τόπο που για πρώτη φορά ερχόμουνα και όχι από επιλογή. Δεν έπρεπε, όμως να παραπονιέμαι: ο κλάδος είχε ανοίξει, οι δάσκαλοι διορίζονταν άμεσα, ο μισθός υπερβολικά ικανοποιητικός για τη μεσαία αστική τάξη που ανήκει η οικογένειά μου. Τοποθετήθηκα στο δημοτικό σχολείο ******, μετά από δυο βελτιώσεις θέσεων, οπότε έπρεπε και να χρωστώ τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη στους συνδικαλιστές που γνώρισα στα σκαλιά της πρωτοβάθμιας και με “γλίτωσαν” από τα δημοτικά σχολεία του νομού που απέχουν περισσότερο από 60 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και με εφοδίαζαν με 2 μόρια. Ο πρώτος χρόνος ήταν εξαιρετικά δύσκολος, ήταν ο χρόνος προσαρμογής. Παρόλα αυτά οπλίστηκα με όλη μου τη θετική ενέργεια και με αισθήματα αισιοδοξίας. Ήμουνα υγιής και είχα μια δουλειά με ικανοποιητικό μισθό...
Παρουσιάστηκα διαδοχικά στο δημοτικό σχολείο του **** τη δεύτερη χρονιά - η συνεργασία μας συνεχίστηκε- μετά ήρθε ο διορισμός μου στο δημοτικό σχολείο της ***** και μαζί με αυτόν ένα νομοσχέδιο που υπαγορεύει πως ο νεοδιόριστος παραμένει για το χρονικό διάστημα των τριών ετών στον τόπο διορισμού του για λόγους που ποτέ δεν κατανοήσαμε. Έτσι, φέτος επέστρεψα στον **** καθώς είναι ένα σχολείο που το πόνεσα και το αισθάνθηκα ένα κομμάτι μου. Το μόνο που δεν άλλαξε αυτά τα τέσσερα χρόνια ήταν οι στόχοι και τα όνειρά μου. Κατεβαίνοντας στην Κρήτη είχα στόχο να μη σταματήσω ποτέ να διευρύνω τις γνώσεις μου, να ψάχνω νέους δρόμους, νέες παιδαγωγικές μεθόδους. Είχα και εξακολουθώ να έχω όνειρο ένα μεταπτυχιακό και ένα διδακτορικό επάνω στο επάγγελμά μου. Το Ηράκλειο σαν τόπος δυστυχώς δε μου επιτρέπουν να τα υλοποιήσω αυτά. “Δεν πειράζει” λέω κάθε χρόνο “του χρόνου... του χρόνου θα το κάνεις. Ποιος ξέρει, ίσως του χρόνου να είσαι και πιο κοντά στην οικογένειά σου”. “Θα έρθει μια χρονιά που το δώρο Χριστουγέννων ή το δώρο Πάσχα δε θα χρειαστεί να το δώσεις στα αεροπορικά εισιτήρια για να είσαι στο πλάι της οικογένειάς σου εκείνες τις μέρες...”. Τέτοιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου τα τρία αυτά χρόνια.
Μέχρι φέτος. Ξαφνικά μου ανακοινώνεται πως ο μισθός μου πέφτει στα 620 ευρώ το μήνα. Ακριβώς το μισό από αυτό που ξεκίνησα. Με αυτά τα χρήματα, πρέπει αυτή τη στιγμή να πληρώσω ένα σπίτι των 300 ευρώ που νοίκιασα για να είμαι εδώ, πρέπει να πληρώσω μία δόση αυτοκινήτου που πήρα για να μεταφέρομαι στα σχολεία που με έχουν στείλει, μία δόση δανείου, τις βενζίνες μου για να πηγαινοέρχομαι στον τόπο που υπηρετώ, τους λογαριασμούς μου και τέλος... να ζήσω. Αφήνω τα συμπεράσματα σε εσάς. Όταν σκέφτομαι πως μια πωλήτρια γνωστής αλυσίδας ρούχων πληρώνεται με 800 ευρώ το μήνα, όταν σκέφτομαι πως αν βγω στο ταμείο ανεργίας και γυρίσω στον τόπο μου θα ζω πιο άνετα, κατανοείτε με τι αισθήματα γεμίζει η ψυχή μου. Αυτό το επάγγελμα δυστυχώς δε μπορεί να γίνει με αυτόν τον μισθό. Ντρέπομαι που δεν έχω τα χρήματα να αγοράσω μπογιές και μολύβια ή τα υλικά για τα πειράματα των μαθητών μου. Ντρέπομαι που μπαίνω με σκυθρωπό ύφος στην τάξη, ντρέπομαι που αυτά τα μάτια με αντικρύζουν κάθε μέρα προβληματισμένη και με ρωτάνε τί έχω... “Πρώτα ο μαθητής”, διατυμπάνιζε το υπουργείο παιδείας πριν ένα δυο χρόνια. Πώς θα είναι καλά ο μαθητής αναρωτιέμαι, αν ο εκπαιδευτικός είναι έτσι όπως είναι τώρα; Με τι διάθεση θα διορθώνω τα γραπτά των παιδιών μου σε καθημερινή βάση; Με τι διάθεση θα ετοιμάζω το μάθημα της επόμενης ημέρας; Πώς θα αισθάνομαι δημιουργική, πώς θα προσπαθώ για το καλύτερο κάθε μέρα, πώς θα έχω όρεξη να επιμορφωθώ από τη στιγμή που δε θα ξέρω αν θα έχω να φάω την επόμενη μέρα χωρίς υπερβολές;...
Είμαι 26 χρονών, έχω τελειώσει δύο ανώτερες σχολές, μιλάω τρεις γλώσσες, κάνω συλλογή από βεβαιώσεις παρακολούθησης σεμιναρίων, ενημερώνομαι συνεχώς για τα παιδαγωγικά δρώμενα και πιστεύω πως αξίζω κάτι καλύτερο. Είμαι 26 χρονών, δεν έχω οικογένεια και δεν έχω σκοπό να κάνω για τα επόμενα χρόνια με τα παρόντα δεδομένα. Είμαι 26 χρονών και δε μπορώ να συντηρήσω τον εαυτό μου. Είμαι 26 χρονών και νιώθω ήδη απογοητευμένη από το επάγγελμά μου και τον κλάδο μου. Είμαι 26 χρονών και αρχίζω να κατανοώ τα καταθλιπτικά, τα άδεια βλέμματα συναδέλφων με πολλά χρόνια προϋπηρεσίας. “Δε μπορεί να ξεκίνησαν με αυτά τα κενά βλέμματα!” σκεφτόμουνα... Λίγο νωρίς δεν είναι για να τους καταλαβαίνω; Είμαι 26 χρονών και νιώθω ήδη κουρασμένη...
Θα μου πείτε πως πρέπει να αισθάνομαι τυχερή, πως έχω μία μόνιμη θέση που πολλοί θα ζηλεύανε, πως στέκονται στην ουρά του πίνακα εκατοντάδες συνάδελφοι και περιμένουν καρτερικά το διορισμό τους, θα μου πείτε πως πολλοί θα ζηλεύανε τη μονιμότητα της θέσης μου, πως είμαι μόνη μου, φαντάσου κάτι άλλους που έχουν και οικογένειες να θρέψουν... Θα μου πείτε πως η δημιουργικότητά μου δεν έχει να κάνει με τις χρηματικές απολαβές... Γνωρίζω αρκετά καλά τα επιχειρήματά σας. Όταν, όμως, φτάνει κανείς στο σημείο της επιβίωσης κανένα επιχείρημα δεν του φαίνεται ικανοποιητικό. Όταν όλοι αυτοί οι συνάδελφοι έρθουν στη θέση μου, ούτε αυτών θα τους φαίνεται κάτι αρκετό. Κάποιος πρέπει να μιλήσει πριν από αυτούς για αυτούς. Κάποιοι πρέπει να διαβάσουν αυτές τις σειρές κι ας βρισκόμαστε όλοι μέσα σ' ένα γενικό χάος...
Συγχωρέστε με για την αγανάκτησή μου. Σε διαφορετική περίπτωση θα σας έγραφα πάρα πολλές ιδέες μου για γνωστικά πεδία στα οποία θα ήθελα να επιμορφωθώ. Τα όνειρά μου για επιπλέον μόρφωση είναι ακόμα καρφωμένα στο μυαλό μου, γιατί είναι το μόνο που δε μπορούν να μου πάρουν. Όλα τα άλλα τα έχουν κατασχέσει...
Σας ζητώ συγνώμη ειλικρινά που τυχαίνει να είστε εσείς ο αποδέκτης αυτών των σκέψεων, όμως τις τελευταίες εβδομάδες με πνίγουν και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βγουν. Γνωρίζω πως δεν είστε η αρμόδια για τέτοια ζητήματα, όταν όμως μου ζητήθηκε να συμπληρώσω αυτήν την φόρμα χαμογέλασα πικρά. Ένιωσα πως κανείς με καταλαβαίνει. Ξέρω πως θα έχετε ένα σωρό απαντήσεις και επιχειρήματα, δε θα λύσουν όμως το βιοποριστικό μου πρόβλημα. Θα μείνουν ιδέες και επιχειρήματα.
Γνωρίζω πως θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να επιστρέψω κοντά στην οικογένειά μου, γνωρίζω πως δε θα μαζέψω ποτέ τα μόρια για να μετατεθώ έστω σε κάποια πόλη της Β. Ελλάδας αν συνεχίσω να υπηρετώ σε αυτόν τον νομό, γνωρίζω πως το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό μου θα πάρουν χρόνια μέχρι να υλοποιηθούν, γνωρίζω πως θα περιπλανιέμαι για πολύ καιρό ακόμα μέχρι να βρω τη βάση μου. Όχι υπό αυτές τις συνθήκες όμως. Αυτό δεν το περίμενα ποτέ...
Μη μου ζητάτε, επομένως, να σας γράψω σε τι θα ήθελα να επιμορφωθώ. Άλλοι είναι αυτοί που πρέπει να επιμορφωθούν σχετικά με το ποιο είναι το αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο ενός εκπαιδευτικού, ενός ατόμου που μεταλαμπαδεύει γνώσεις, αξίες, τρόπους συμπεριφοράς υπό πολύ δύσκολες συνθήκες...
Κ***** Μ***** - Εκπαιδευτικός
Από το gmakrakis.blogspot.com

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Η ΧΑΓΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ...

ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΜΕ ΧΘΕΣΙΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ.
distomo
...και το δίκιο κατάντησε θλιβερή μαϊμού που χορεύει στο χαβά των ισχυρών