Daily Calendar

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΕΙΝΕ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΣ, ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΤΡΕΛΛΑ ΣΟΥ!


Όταν διαβάζω για κάποιους δισεκατομμυριούχους που  συμβουλεύουν απλή ζωή στους υπόλοιπους και ισχυρίζονται ότι το χρήμα δεν φέρνει απαραίτητα και ευτυχία, κουμπώνομαι. Τούτος εδώ όμως νομίζω ότι τα λέει καλά και μάλλον τα πιστεύει. Ίσως όταν κάποιος περνάει έστω και για λίγο στον προθάλαμο του θανάτου και προετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι, αλλάζει ψυχοσύνθεση. Αντικρίζει πλέον τα πράγματα με πιο ανθρώπινο βλέμμα. Οι αξίες αλλάζουν σειρά, τα μικρά τον συγκινούν και τα μεγάλα δεν τον αγγίζουν. Για τον Στηβ Τζομπς της APPLE η αναφορά. Ο λόγος που εκφώνησε σε τελετή αποφοίτησης στο πανεπιστήμιο του Στάφορντ ήταν ΑΠΛΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ. (Ας είναι καλά ο Μιχαηλίδης της Ελευθεροτυπίας  που τον μετέφρασε και τον δημοσίευσε στην κυριακάτικη έκδοση της.) ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΝ

«Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου»

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. , www.filoftero.blogspot.com
ΣΤΙΣ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ φέτος, 2011, ο αμερικανός επιχειρηματίας Στιβ Τζομπς, 56 ετών, συνιδρυτής, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Apple, υπέβαλε την παραίτησή του, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί πλέον (υπονοώντας σοβαρά προβλήματα υγείας) να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του.
Ο Στιβ Τζομπς πριν από λίγες μέρες υπέβαλε την παραίτησή του «κουρασμένος και αδύναμος» από την αρρώστιά του.
Ο Στιβ Τζομπς πριν από λίγες μέρες υπέβαλε την παραίτησή του «κουρασμένος και αδύναμος» από την αρρώστιά του.Στις 12 Ιουνίου του 2005, ο Τζομπς είχε κάνει μια συγκλονιστική ομιλία κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Κατά τη διάρκειά της, οι περισσότεροι απόφοιτοι έκλαιγαν συνεχώς. Στο τέλος, το χειροκρότημα δεν θα σταματούσε εάν δεν εκλιπαρούσε ο ίδιος τους φοιτητές, τους καθηγητές, τους συγγενείς και φίλους, «please stop, before Ι start». Η ομιλία εκείνη «κυκλοφόρησε» στο Ιντερνετ και έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Τη μεταφράσαμε, και τη δημοσιεύουμε ολόκληρη σήμερα, στο «Ανθρώπων Εργα και Ημέρες».
Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.
1Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.
Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;
Ολα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Ετσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Εχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».
Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Ετσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.
Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Επειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.
Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.
Ετσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ηταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ' εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ' επιλογήν.
Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία, κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σουπερμάρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλ' αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:
Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.
Εμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ηταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.
Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μού ξανάρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ηταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Ετσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα.
Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ' αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.
Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Ετσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.
2 Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.
Ημουν τυχερός - πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρόνων. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μια εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.
Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία -το Macintosh- έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Ε, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καβγά μεταξύ μας. Οταν συνέβη αυτό, το διοικητικό συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στη διοίκηση της εταιρείας.
Ετσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ο,τι ήταν έως τότε το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό.
Για μερικούς μήνες μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη την προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών - ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.
Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύγω εντελώς από την Σίλικον Βάλεϊ και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.
Αλλά κάτι άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Οσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.
Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος τού να είσαι επιτυχημένος αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα τού να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά. Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.
Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το «Toy Story», και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.
Επίσης, σε μια συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, ή Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, η Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ηταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.
Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.
Οπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Ετσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.
3Η Τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο.
Οταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μια ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.
Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα -όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία- όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου το θάνατο και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ' αλήθεια σημαντικά.
Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα τού να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση. Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.
Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Εκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε δεν ήξερα κάν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μού είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί ήταν σχεδόν αθεράπευτος και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις».
Η «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθαίνοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρώπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.
Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Ετσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.
Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτάσει στο θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν για τις επόμενες δεκαετίες. Εχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά απ' ό,τι όταν ο θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», να πω ότι:
Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλιτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, η καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να 'ρθει το καινούργιο. Αυτή την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά σιγά σε «παλιό», και θα... ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.
Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα τού να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ' όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.
Οταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο κατάλογος όλου του κόσμου»), που ήταν μία από τις βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του '60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Ολα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ηταν, ας πούμε, σαν να 'χαμε το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.
Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog», και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση. Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, και είχα τη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, ένα δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε οτοστόπ. Κάτω από αυτήν τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ηταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.
Μείνε πεινασμένος. Μείνε ανόητος. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούρια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα: «Stay Hungry. Stay Foolish. Thank you all very much».
ΥΓ.: Το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά, υπάρχει στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση: http://news. stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ


Το κουδούνι της νέας χρονιάς
sxolio
Καλή χρονιά στα παιδιά που υποδέχεται  σήμερα η «καμπάνα» του σχολείου , το κουδούνι. Στα παιδιά που γέμισαν τα άδεια,  μεταφορικά και κυριολεκτικά,  σχολεία μας. Στα παιδιά που φορτώσαμε, βαρύ φορτίο, της ελπίδες μας.
Καλή χρονιά στον εκπαιδευτικό που έχει επωμισθεί κι αυτός την «άγια» υποχρέωση να μπολιάσει στους νέους, την συσσωρευμένη Ανθρώπινη Γνώση.  Μεγάλος ανήφορος το λειτούργημα. Κουράγιο το μεράκι του και τα λαμπερά μάτια που τον παρακολουθούν. Ίσως και μερικά ευχαριστώ με σημασία στο τέλος της χρονιάς.
Παράξενη χρονιά. Θα την θυμόμαστε ίσως σαν την «χρονιά της φωτοτυπίας». (Στην πραγματικότητα το πρόβλημα αυτό το μέγιστα προβαλλόμενο  είναι από τα μικρότερα σε σχέση με τα άλλα. Καλώς όμως προβάλλεται.) Φοβάμαι ότι δεν προοιωνίζει  καλή συνέχεια ο τραγέλαφος του ποιος φταίει για την κατάσταση.
Αλλά θέλω να αφήσω τα φαιά για άλλη μέρα. Η πρώτη ημέρα είθισται να είναι λαμπερά επενδυμένη και αισιόδοξη. Σας αφήνω όμως φίλοι μου, να απολαύσετε  ένα υπέροχο κείμενο , βαμμένο στο χρώμα της νοσταλγίας που μοσχοβολά «άρωμα σχολείου».
Εύχομαι η νέα χρονιά να είναι γόνιμη επ’ αγαθώ των ανθρώπων και του τόπου. Εύχομαι και ελπίζω η νέα γενιά που θα ακούσει το κουδούνι σήμερα να τους καλεί στη Γνώση, να τα καταφέρει καλύτερα από τη δική μου. Λ.Γ.Τ
ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΕΥΩΔΙΕΣ
«Με τις μυρωδιές, σαν τα βρέφη , υποδεχόμουν την καινούργια σχολική χρονιά. Της Γαζίας την ευωδιά, του χώματος , του μούστου, την δυνατότερη, τώρα, μυρωδιά της θάλασσας κι’ εκείνη της συκιάς με τα απομεινάρια των σύκων, την οσμή των πρώτων χρυσανθέμων, το άρωμα που αναδύονταν από το κελάρι του σπιτιού μας , όπου είχαμε συσσωρεύσει τις προμήθειες του χειμώνα: πεπόνια, χειμωνικά λεγόμενα, αμύγδαλα, σύκα ξερά πλεγμένα σε κουλούρες ή κοτσίδες, μουσταλευριά, πετιμέζι, μέλι, βάζα με γλυκό σταφύλι, τριαντάφυλλο, μελιτζανάκι. Θυμάμαι όμως ότι όλες αυτές οι μυρωδιές εξατμίζοντας μπροστά σ’ εκείνες της καινούργιας σχολικής ύλης που κυριαρχούσαν στα δωμάτια και μας διέγειραν: Η μυρωδιά της γομολάστιχας, της ξύλινης κασετίνας, της πλαστελίνης, του ανέγγιχτου βιβλίου του αναγνωστικού, της πλάκας και του κοντυλιού, του σπόγγου, της μπλε κόλλας με την οποία ντύναμε τετράδια και βιβλία, της μελάνης, του στυπόχαρτου, η ευγενική και θαλπερή μυρωδιά της μάνας μας καθώς μας βοηθούσε με όλα αυτά. Κάποτε και η μυρωδιά της πρώτης βροχής, που ζωγράφιζε στην άμμο.Ευωδιές ακατανίκητες, ευεργετικές, κόμποι μαργαριταρένιοι στην ψυχή μου».
Κείμενο της συγγραφέως  Ελένης Σαραντίτη από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

ΤΙ ΘΑ ΔΙΔΑΣΚΑ ΣΤΗΝ Α' ΛΥΚΕΙΟΥ


Αυτό το Υπουργείο δια βίου …κλπ βάλθηκε να μας τρελάνει. Αφού είδαν και το εμπέδωσαν ότι η ύλη στην Α΄ Λυκείου δεν βγαίνει ούτε σε   γκρουπ  αριστούχων, άρχισε να κόβει. Σύμφωνα με την τελευταία υπουργική απόφαση κόβονται οι νόμοι της θερμοχημείας,  οπότε όλα τα προβλήματα λύθηκαν δια μαγείας. Προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αποσύρθηκε η ενότητα οξέα βάσεις άλατα που ήταν μια «γλυκειά» για την Α’ λυκείου ύλη, ικανή να φέρει μαθητές   πιο κοντά στη Χημεία, και να δώσει ευκαιρίες στον εκπαιδευτικό να κάνει ζωντανό μάθημα με πείραμα και δεκάδες αναφορές εφαρμογών της χημείας στη καθημερινή μας ζωή.  Επίσης δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί  μπήκε η από πολλές απόψεις δύσκολη θερμοχημεία, που ήταν το αγκάθι ακόμη και για τους μαθητές της Β΄ Λυκείου,  με έννοιες ιδιαίτερα δύσκολες στην κατανόηση όπως η ενθαλπία.  Όσον αφορά την οργανική έχω να πω ότι ύλη που διδάσκονταν παλαιότερα στην Γ’ λυκείου, κατέβηκε στην Β’ και τώρα περνάει στην Α’ λυκείου. Τόσο πια ανέβηκε το i.q. των μαθητών τα τελευταία χρόνια; Τι εξυπηρετεί η συγκεκριμένη  αλλαγή;
Διαβάζοντας τον προτεινόμενο προγραμματισμό ύλης έχω να παρατηρήσω τα εξής: Ο καθηγητής που σέβεται τον εαυτό του αλλά και τους μαθητές του πρέπει να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο –που ούτως ή άλλως ήταν πάντα μοναχικός- και να σχεδιάσει τον δικό του προγραμματισμό.  Και επειδή καλό είναι να στον τόπο αυτό εκτός από το να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, να καταθέτουμε την δική μας άποψη, θα πω τι θα δίδασκα ο ίδιος στην Α’ λυκείου, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι οι θέσεις αυτές δεν είναι fason που θα ταιριάξουν στους πάντες και φυσικά δεν διεκδικούν το αλάθητο.   Άλλωστε πολλές παράμετροι επηρεάζουν τον προγραμματισμό της ύλης που δεν είναι της ώρας να αναφερθούν.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 (ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ)
Ενότητες 1.1, 1.2, 1.3: Πρόταση Υπουργείου 1ώρα  (Πρόταση: 2 ώρες, αν λάβουμε υπόψη το κλασικό ότι η πρώτη ώρα «γνωριμία με τους μαθητές»  πρέπει να αφιερώνεται για την δημιουργία θετικής στάσης των μαθητών για τον εκπαιδευτικό και το μάθημα)
Ενότητα 1.4:  Πρόταση Υπουργείου 1ώρα (!!!)  (Πρόταση: 3 ώρες. Όποιος καταφέρει να βγάλει διαλύματα , περιεκτικότητες, ασκήσεις και πείραμα με τους παράγοντες που επηρεάζουν την διαλυτότητα σε 35λεπτη σχολική ώρα  να γίνει τιμής ένεκεν σχολικός σύμβουλος γιατί θα πρόκειται για ιδιοφυία)
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2  (ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ , ΔΕΣΜΟΙ)
Ενότητες 2.1, 2.2: Πρόταση Υπουργείου 4 ώρες  (Πρόταση: 4 ώρες, οι 3 για τις ενότητες και η μία για την παρουσίαση της ομαδικής δραστηριότητας των μαθητών  )
Ενότητες 2.3: Πρόταση Υπουργείου 4 ώρες  (Πρόταση: 3 ώρες, μαζί με την εργαστηριακή άσκηση της πυροχημικής ανίχνευσης μετάλλων  )
Ενότητες 2.4: Πρόταση Υπουργείου 2 ώρες  (Πρόταση: 3 ώρες, μία για τον Α.Ο. και μια για γραφή και ονομασία, γιατί τώρα που έφυγαν τα οξέα, βάσεις κλπ η γραφή και ονομασία τους καλύπτεται μόνο στην ενότητα αυτή )
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3  (ΧΗΜΙΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ)
Ενότητες 2.1, 2.2: Πρόταση Υπουργείου 5 ώρες  (Πρόταση: 4 ώρες νομίζω ότι είναι αρκετές για τις κατηγορίες αντιδράσεων. Όσο περισσότερο γράφουν  χημικές εξισώσεις οι μαθητές τόσο περισσότερο αντιπαθούν τη χημεία )
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4  (mol, ΣΤΟΙΧΕΙΟΜΕΤΡΙΑ)
Ενότητες 4.1 : Πρόταση Υπουργείου 4 ώρες  (Πρόταση: 4 ώρες)
Ενότητες 4.2 : Πρόταση Υπουργείου 1 ώρα  (Πρόταση: 1 ώρα)
Ενότητες 4.3 : Πρόταση Υπουργείου 4 ώρες  (Πρόταση: 4 ώρες, )
Ενότητες 4.4 : Πρόταση Υπουργείου 2 ώρες  (Πρόταση: 3 ώρες)
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5  (ΘΕΡΜΟΧΗΜΕΙΑ)
Ενότητες  5.1, 5.2 : Πρόταση Υπουργείου 3 ώρες  (Πρόταση: 2 ώρες  με αναφορά  σε ενδόθερμα και εξώθερμα φαινόμενα, με ένα πείραμα για το καθένα και αναφορά στη θερμιδική απόδοση των τροφίμων. Ούτε τύποι ούτε ασκήσεις με θερμιδομετρία)
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6  (ΓΕΝΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΟΡΓΑΝΙΚΗΣ)
Ενότητες  6.1 : Πρόταση Υπουργείου 1 ώρα  (Πρόταση: 1 ώρα)
Ενότητες  6.2 : Πρόταση Υπουργείου 1 ώρα  (Πρόταση: 2 ώρες)
Ενότητες  6.3 : Πρόταση Υπουργείου 1 ώρα  (Πρόταση: 2 ώρες)
Ενότητες  6.4 : Πρόταση Υπουργείου 2 ώρες  (Πρόταση: 1-2 ώρες)
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7  (ΒΙΟΜΟΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΟΡΙΑ)
  Πρόταση Υπουργείου 4 ώρες συνολικά  (Πρόταση: Μάλλον καμία ώρα γιατί λόγω εκδρομών, καταλήψεων , απεργιών, τελετών , εκλογών κλπ οι ώρες μου θα έχουν εξαντληθεί ). Αν παρόλα αυτά έχω καμιά ωρίτσα  αφήνω να τα παιδιά να παρουσιάσουν κάποιο θέμα σχετικό με τους υδατάνθρακες ,  τις πρωτεΐνες,  ή το ελαιόλαδο. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε πόσο δύσκολα βγαίνει το μάθημα  αυτές τις τελευταίες ώρες του έτους.
Αν προσέξετε το άθροισμα των ωρών που δίνει το υπουργείο είναι ίδιο με αυτές που χρειάζομαι για να διδάξω στοιχειωδώς ΟΧΙ ΟΛΑ τα κεφάλαια. (40 ώρες). Τώρα που θα βρεθούν αυτές οι 40 ώρες είναι μια άλλη θλιβερή ιστορία. Όλοι γνωρίζουμε ότι σε πολλά σχολεία στην  Α’  λυκείου,  οι «έννοιες κλειδιά» του  4ου κεφαλαίου διδάσκονταν με συνοπτικές διαδικασίες ελλείψει χρόνου.
Και μια διαπίστωση  που με χαλάει:  «Κάθε χρόνο και χειρότερα».